ΛΟΙΠΟΝ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΕΝΤΑΞΕΙ”

Αθλητισμός, τέχνη, θέατρο… Κλάδοι που προάγουν τον πολιτισμό, που οξύνουν το πνεύμα και καλλιεργούν την ψυχή. Κι όμως, από εκεί ξεκίνησαν κι έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας μια σειρά καταγγελιών αναφορικά με άνανδρες, αήθεις, μικροπρεπείς, κοινωνικά και ηθικά απαράδεκτες συμπεριφορές, σεξουαλικής παρενόχλησης, εκβιασμού, σωματικής, λεκτικής και ψυχολογικής βίας.

Από άτομα του πολιτισμού. Από ‘’δασκάλους’’, ‘’μέντορες’’, ‘’εξεταστές’’, ΄’ιερά τέρατα’’. Η καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου ήταν η σπίθα που άναψε το φιτίλι και μαζί τα ονόματα όλων εκείνων των γυναικών που έχουν σε τρυφερή ηλικία, σε κρίσιμη επαγγελματική στιγμή, μία μορφή κλιμακούμενης ή μη βίας.

Όλη η κοινωνία μένει να παρακολουθεί. Μήπως δεν ήξερε; Μήπως δε γνώριζε ότι σε επαγγελματικούς χώρους είναι σύνηθες οι έχοντες την εξουσία να ασκούν βία; Ή μήπως τους σοκάρει η αντίφαση της εικόνας που έχουν για κάποια άτομα (μέσω των ρόλων που έχουν ενστερνιστεί) σε σχέση με την εικόνα που πλέον η πραγματικότητα τους προσδίδει;

Ίσως η κατάσταση αυτή αποτελεί μια πολύ όμορφη στιγμή στον κόσμο. Ναι, όμορφη. Όσο αντιφατικό κι ακούγεται αυτό, είναι η δική μου οπτική.

Και είναι όμορφη γιατί είναι η πιο μεγάλη ευκαιρία μας να αλλάξουμε τον κόσμο σε αυτό το κομμάτι.

Από το Bullying στο σχολείο,την τοξική συμπεριφορά του εργοδότη στο χώρο εργασίας, και μέχρι την σεξουαλική παρενόχληση σε χώρους όπου τα προσόντα δεν έχουν σαφή κριτήρια που μπορούν να αποτυπωθούν σε ένα χαρτί, όλες αυτές οι απάνθρωπες, σπαρακτικές καταστάσεις έχουν ένα κοινό παρονομαστή: Την αλαζονεία του ‘’δυνατού΄΄.

Αυτό υπήρχε πάντα. Και παντού. Και δυστυχώς δεν μπορεί να εξαλειφθεί εύκολα. Μπορεί όμως να γίνει η αρχή. Κι η αρχή θα είναι να αναγνωρίσουμε ΟΛΟΙ αυτή τη συμπεριφορά. Να την κατονομάσουμε. Μέσα μας. Να την απορρίψουμε και να βάλουμε τα όρια μας. Κι αν ο καθένας βάλει τα δικά του όρια , τότε ο ‘’δυνατός’’ θα βρει μπροστά του ένα τείχος, που δεν θα μπορεί να τον σπάσει.

Λοιπόν δεν είναι ΄’εντάξει’’ όταν ο εργοδότης σας, σας υποτιμά συνεχώς.  Δεν είναι ‘’εντάξει’’ όταν δεν αναγνωρίζει ποτέ τις προσπάθειές σας και σας κάνει να νιώθετε άχρηστοι. Ναι, ‘’πειράζει’’ όταν ο προϊστάμενος στο εργοστάσιο, ο καλλιτεχνικός διευθυντής στο θέατρο, η υπεύθυνος στο γραφείο, ο CEOστην εταιρεία σας αφήνει υπονοούμενα, σας ακουμπά τυχαία , σας εκβιάζει ευθέως . Ναι, δεν έτυχε. Σίγουρα έχει ξαναγίνει στο παρελθόν και σίγουρα θα επαναληφθεί στο μέλλον.

Και μπορεί να μας αρέσει να λέμε ότι είμαστε σε μια δημοκρατική ελεύθερη κοινωνία, όμως υπάρχουν ακόμα περιπτώσεις που οι γυναίκες τα βάζουν με δυνατές γυναίκες, που οι διευθυντές δεν επιθυμούν γυναικεία παρουσία στο χώρο, για να μην μπαίνουν οι άντρες στον… πειρασμό, υπάρχουν ακόμα γραφεία που οι προαγωγές δίνονται νύχτα σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο.

Αυτός δεν είναι ο κόσμος που μας αρέσει. Δεν είναι ένας δίκαιος, καθαρός κόσμος.

Και αν δεν το πούμε, δεν θα αλλάξει. Κι αν δεν αντιληφθούμε όλοι το χρέος μας να πούμε ΟΧΙ, τότε ο κόσμος μας δεν θα αλλάξει.

Ας αδράξουμε λοιπόν αυτή τη χρονική συγκυρία, αυτή την αποτρόπαια κατάσταση για να δηλώσουμε ο καθένας από τη θέση του ότι ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ.

Ας τους πούμε ότι ο σεβασμός κερδίζεται, δεν επιβάλλεται. Ας τους δείξουμε κατανόηση, εμείς δεν θέλουμε να τους πετροβολήσουμε. Θέλουμε μόνο να τους πούμε ως εδώ. Και ας αποφασίσουμε από ΑΥΡΙΟ να ΜΗΝ κάνουμε αυτά που ΔΕΝ  θέλουμε.

Ας ποyμε oχι.

Και που ξέρεις, μπορεί να μας εκπλήξει η αντίδραση.

Leave a comment